ဘဲတစ္ေကာင္ရဲ႕ဟာသ

☼... လႈိင္းလံုးႀကီးေတြ ရိုတ္ခတ္ဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    ငါ့အေမြးေတာင္ပံ၊ ငါ့ၿခံဳလႊာေတြ ေရာ္ရင့္လို႕ အရင္လို ေတာက္ေျပာင္မႈ မရွိေတာ့ဘူး ။ 

☼... လႈိင္းလံုးႀကီးေတြၾကား ကူးခတ္ဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    ငါ့ေျခေထာက္ေတြ စုတ္ၿပဲလို႕ လႈိင္းႀကီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္အန္တုဖို႕ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ 

 ☼... လႈိင္းေတြလည္းၾကမ္း သမုဒၵရာအလယ္ကိုလည္း ေရာက္ေနခဲ့ေတာ့    ငါခိုနားရမယ့္ ကမ္းစပ္ရယ္ အရမ္းေဝးလြန္းလို႕ လွမ္းေတာင္မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။

 ☼... ေမြးရပ္ေရေျမကေန လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြမက္ရင္း ထြက္ခြာလာခဲ့ေတာ့   အခုလိုညစဥ္တိုင္း ႏိႈပ္စက္တဲ့အိမ္မက္ဆိုးေတြရယ္ ေျခာက္ျခားလြန္းလို႕   ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမအိပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ 

 ☼... အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ႕ ေဝးကြာ တစ္ေကာင္ထဲေနခဲ့ေတာ့ ငါ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြလွမ္းေတြ႕တဲ့အခါ  ႏႈတ္ဆက္ရမယ့္ငါ့ဘာသာစကားရယ္ 

ႏႈတ္ဖ်ားကေတာင္ထြက္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... တစ္ေကာင္ထဲေနရဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့  ေလလႈိင္းၾကားထဲက   ေမေမ့အသံေတာင္မွ   ေႏြးေထြးမႈကို မခံစားမိႏိုင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... တစ္ေကာင္ထဲေနခဲ့ရဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    အေပါင္းအေဖာ္ေတြကိုသတိရတိုင္း ငါ့ေရွ႕က ခလုပ္ပါတဲ့ မွန္သားျပင္ေပၚမွာ ရွာေဖြေနမိတာ  ၾကာလာေတာ့ ငါခ်စ္တဲ့ ငါ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြကို  သူတို႕တေတြရွိေနတဲ့  မွန္သားျပင္ႀကီးေလာက္  သံေယာဇဥ္မရွိေလေတာ့ဘူး  ။

 ☼... အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ မက ေကာင္းကင္ေပၚကပါ  ငါးဘက္ငါးတန္ ေရေတြစီးဝင္ၾကေတာ့    အခုငါကူးခပ္ေနတဲ့ေရျပင္ဟာ  ၿငိမ္သက္မႈေတြ စိုးစိငယ္မွ်ကို ဘယ္လိုမွမရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... ေမာပန္းႏြမ္းလွ်စြာ ကူးခတ္ဖန္မ်ားလာေတာ့မွ    စိမ့္စမ္းေရေတြနဲ႕ တည္ၿငိမ္လန္းဆန္းေနတဲ့  ငါ့ရဲ႕ေမြးေျမ ကန္ေရျပင္ငယ္ေလးဆီ  အေျပးျပန္  ကူးခပ္ခ်င္ပါၿပီ   ။ 

 ☼... ေၾသာ္ ....  ေတာင္ပံက်ဳိးပဲ့  ေျခေထာက္ရယ္က်ဳိးပဲ့ေနၿပီ  ဒီဒဏ္ရာ အနာေတြရယ္ ကုလို႕မေပ်ာက္ႏိုင္ၿပီမို႕  ေသရမယ္သာ လြတ္လမ္းမျမင္ေတာ့ ။ အထိအရွ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕   ေမေမ႕ရင္ခြင္မွာ ထာဝရ အိပ္ေတာ့မယ္  ။

 ☼... ေၾသာ္ .... ငါ့ခမွ်ာ ရီစရာပဲ ... ခ်စ္သူေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ေန႕မွာမွ ....  ခ်စ္ၾကသူမ်ားရဲ႕ေန႕  ၊ သူတို႕ေတြ ေပ်ာ္ပါေစေၾကာင္းေတာင္းဆုေပးဖို႕ စကားလံုးမဲ့ၿပီေကာ ။  ...... ။

ရက္ေသ ႏွင္းဖံုး ေနာင့္ႏွလံုးအိမ္

အဏုျမဴလက္နက္ စြမ္းအင္ထက္လည္း
    မဖက္ျပိဳင္ရာ စိတ္ကသာ၏
   လွ်ပ္၀ါမိုးၾကိဳး  လွ်င္တန္ခိုးလည္း
   တူနိုင္းဆိုင္လာ  စိတ္ကသာ၏
   ေထြေထြစြမ္းျခင္း ထိုစိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ စမ္းေရပမာ နွင့္ ၊ ပမာနိူင္းဆို မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုစမ္းေရမွာ ခန္းတတ္လို႔ ။

   မဟာသမုဒ္  နက္လွဟုတ္လည္း
   မယုတ္မွန္စြာ  စိတ္ကသာ၏
   ၀ါေယာအနွံ ့  ပ်ံ ့သည္ထက္လည္း
   ကဲတက္သခ်ၤာ  စိတ္ကသာ၏
    ေထြေထြစြမ္းျခင္း ထိုစိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ လစႏၵာနွင့္ ၊ ပမာနိူင္းဆို ၊ မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုစႏၵာ တိမ္လႊာ လႊမ္းတတ္လို႔ ။

   မဟာပထ၀ီ  ေလးသည္ထက္လည္း
   စီးသည္ခ်ိန္မွာ  စိတ္ကသာ၏
   စြမ္းပါဘိျခင္း  သည္စိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ ပန္းေရႊၾကာနွင့္ ပမာနိူင္းဆို ၊ မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုပန္းေရႊၾကာ ႏြမ္းတတ္လို႔ ။

   လူရည္ညံ့ညံ့  ငေၾကာက္ရြံ ့၏
   ေနာက္တြန္႕စြဲသံုး  သည္းနွလံုး၀ယ္
   အရႈံးကိုပင္
   ေပးခ်င္ဆက္ဆက္  ဦးေခါင္း၀ွက္သည္
   ငွက္ကုလားအုပ္  မႈိင္ကုပ္ကုပ္တည့္ ။
   ေနမင္းအရွိန္ ႏွလံုးအိမ္ျဖင့္ ၊ ႏွင္းပြင့္ေဝသီ ခ်စ္ကြ်န္းဆီသို႕

   အပူရုပ္ႏွင့္ လႊမ္းအုပ္ကာဆို ၊ မသြားလိုဘူး ၊ စႏိုးရုပ္ကေလး အရည္ေပ်ာ္မွာစိုးတတ္လို႕ ။

။။။

 ။

ေရဆန္အလွဆီ..

ဘဝဆိုတည္း ၊ ထိုေလွႀကီးကို 

 မိုင္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ၊ ဖရီးသံုးကာ 

ေမ်ာကာစုန္ဆင္း ၊ ေလွာ္ခတ္ျခင္းမဲ့ 

 အေကြ႕အေကာက္ ၊ ဒိုက္ပံုေတာပံု 

 ရႊံ႕အိုင္အစံု ၊ ေရေမွာ္ေတာၾကား 

 ေရာက္ေသာ္ျငားလည္း ၊ ေလွေလွာ္တက္မ 

 တစ္ခ်က္ကယ္ေသာ္ ၊ ငါမေလွာ္ခဲ့မိဘူး...။ 

 ခုမ်ားက်ေသာ္ ၊ ဘဝေရဆန္ 

 မာယာခက္ထန္ ၊ ခရီးဆန္မွ 

 ေရစုန္တုန္းက ၊ မွတ္သားမဲ့စြာ 

 သတိမပါ၍ ၊ လမ္းေပ်ာက္လုလု 

မွန္းရမ္းအန္တု ၊ ခရီးအခုမွာ 

 အားကုန္စိုက္ထုတ္ ၊ တြန္းထိုးကုတ္ခဲ 

 ေခြ်းသံရဲရဲျဖင့္ ၊ အတင္းေလွာ္ခတ္ 

 ဆန္တက္အပ္လည္း ၊ ရြက္ကယ္မႏိုင္ 

 တက္မခိုင္ေတာ့ဘူး ၊ ေလွအိုယိုရြဲ႕ 

 ဖာတရာေထး ၊ ယဲ့ယဲ့ေလးျဖင့္  

 မႏိုင္သည့္ဝန္ ၊ လြင့္ကာသြန္လို႕ 

 ေရဆန္အဆံုး ၊ ေလွာ္ရအံုးမည္ ...။ 

 ႏွလံုးတည္ရာ ၊ မွန္းျမင္ကာျဖင့္ 

တစိုက္မတ္မတ္ ၊ မေလွာ္ဝံ့ၿပီ 

 ေကြ႕သင့္ ေကာက္သင့္ ၊ က်န္တာျမင္ထား 

 ငါ့အိမ္မက္မွာ ၊ (ငါ)ေတြသာမ်ားရင္ 

 ေရဆန္ေလွာ္သား ၊ ခရီးဆံုးမွာလား 

 ........

 ရြက္အိုတစ္ရြက္ ၊ တက္တိုတစ္လက္ 

 ခုမ်ားငါ့ဆီ ၊ က်န္ေနေသး၍ 

 ေရဆန္အလွဆီ ေလွာ္ရအံုးမည္ ။

 ရြက္အိုဘယ္ေတာ့  တပ္ရပါ့ ၊ 

 တက္တိုဘယ္ေတာ့  ခတ္ရပါ့ ၊ 

 ပဲ့ကိုင္မွာဘယ္ေတာ့  ရပ္ရပါ့ ... 

 ေၾသာ္ ...... 

 ခရီးေတာ့ ...  တစ္ဝက္က်ဳိးၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေလ ... ။

ရက္ ေသ

အမည္းေရာင္ရိုက္ခ်က္မ်ားနဲ႕ငါ့ကို     အနီေရာင္မိုးေကာင္းကင္ဆီမွ 

 ကမ ၻာေျမေပၚၿပိဳလဲက်ေစခဲ့ၿပီ

 ေႏြးေထြးတဲ့     ေနာက္ဆံုးမ်က္ရည္စေတြကို  

 ငါ့လက္ထဲမွာတင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားရင္းနဲ႕ရယ္ ေလ

 ေျမျပင္ေပၚၿပိဳလဲက်တုန္း  အနီေရာင္ရဲ႕အပိုင္းအစေတြနဲ႕ 

အခ်ိန္ေတြေလာင္ကၽြမ္းအၿပီးမွာ

 အေဖဆီကအေမႊရလိုက္တဲ့   ဒီေလာကႀကီးကို  ငါမုန္းတီးတတ္လာခဲ့ေပါ့ 

 အေဝးဆံုးကငါ့ဆီလြင့္ပ်ံလာဆဲ    ရိုင္းစိုင္းတဲ့ေန႕ရက္မ်ားမွာ 

  နာက်ည္းျခင္းအျပည့္ေလာကလူသားေတြက   ငါ့ကိုသားေကာင္ပမာ 

ငါ့ ကံတရားရဲ႕မ်က္ႏွာမလွပႏိုင္မွေတာ့ 

 ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ  ငါသက္ျပင္းရွည္ႀကီးသြားခ်လိုက္ေတာ့မယ္ 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕နီးလို႕လာတဲ့  ေအးစက္စက္ေခါင္းေလာင္းသံဟာ 

 အရာရာကိုေဖာက္ခြဲခဲ့လို႕ 

ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႕အစာအိမ္တို႕ရဲ႕ေတာင္းတမူ႕ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕မလြယ္မွေတာ့ 

ကမ ၻာေျမရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႕ဆီသို႕ငါလွမ္းေတာ့မယ္ 

 ကြယ္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႕  ငါ့ကိုၾကည့္ကာ အျပစ္ဖြဲ႕ခဲ့လို႕ 

 မုိး အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား     အရိွန္အဟုန္နဲ႕ျပင္းစြာ 

အျဖဴေရာင္ေရစီးမ်ားအျဖစ္စီးေစဖို႕

ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့  ငါ့စကားသံနဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ေရးဖြဲ႕လိုက္တာ 

 ဥစၥာမဲ့စြာ  ငါ့ရင္ထဲမွာ  အထီးက်န္ျခင္းနဲ႕သာက်န္ေတာ့တာ 

ေကာင္းကင္ရဲ႕အစြန္းက  ငါညီးျငဴ ေအာ္ကာၿပိဳလဲက်ခဲ့တဲ့  

ဒဏ္ရာအျပည့္ေတြနဲ႕ ဒီညမွာ    ငါေသသြား  ဘာထူးအံုးမလဲ  

အားလံုးနဲ႕အဆံုးသတ္မယ္ဆိုမွ      အဆိုးမ်ားကဟားတိုက္ရီေနတာ

 ႀကိမ္စာေတြသင့္ ငါ့အျဖစ္ရယ္လို႕ 

 ဝမ္းနည္းပက္လက္  ခြန္အားမဲ့ေနသူရယ္ေလ 

တျဖည္းျဖည္းျခင္းနီးကပ္လာတဲ့  အဆံုးသတ္ခ်ိန္ထိတိုင္ 

အမွန္တရားကို  ငါျငင္းပယ္  အရႊဲ႕တိုက္ခ်င္ေနမိတယ္

 အႀကိမ္တိုင္း  ငါ စားသံုးေနက်      အသိခက္တဲ့ ပုစ ၦာေတြ ၊

အလိုဆႏၵေတြျပင္းျပတဲ့ ကစားဝိုင္းရဲ႕  အညစ္အေၾကးေတြ ဟာ

ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္တစံုလို   ငါ့ရဲ႕ ေစာင္းႀကိဳးကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္တာ

အရာရာဟာ ၿပီးျပည့္စံုစြာ ပ်က္စီးသြားၿပီေကာ

 ႏူးညံသိမ္ေမႊ႕ရံု  မ်က္ဝန္းတစံုရယ္ 

 လွပေသသပ္ပန္း  ေသြးႏုတ္ခမ္းရယ္ 

ေရႊေရာင္ခ်ယ္ထား   ေငြအေရျပားရယ္ 

ငါမက္ေမာခဲ့ဖူးၿပီးခဲ့ပါၿပီ ။

သံေယာဇဥ္ႀကိဳး

ငါ့ခေရာင္းလမ္းငါတိုး  

 ငါ့ႏွင္းဆီငါပ်ဳိးခဲ့တာ  

ငါကဆိုးသတဲ့လား။

 ငါ့အခ်စ္လမ္းငါသြား 

 ငါ့သံေယာဇဥ္ငါထားခဲ့တာ

 ငါကမွားသတဲ့လား။ 

ငါ့မွဳိင္း ငါမိ 

 ငါ့အသိငါရွိခဲ့တာ 

 ဘာသတိမွမလို 

 ငါ့စိတ္ငါသိလို႕ 

ငါ့အခ်စ္နဲ႕ ငါေမာတာ 

 ငါအလြယ္ေျပာတယ္လို႕ 

 မင္းထင္စရာမလို  

မင္းလမ္းကိုငါသြား 

 ငါ့လမ္းကိုမင္းေလွ်ာက္ 

ဘာမွေတြးေၾကာက္စရာမလို 

 ငါ့ကိုယ္ငါဒူးေထာက္

 မင္းေရွ႕မွာေရာက္ေနလို႕

မင္းေခါင္းငံုခိုင္းလည္းရတယ္ 

မင္းစိတ္ကိုငါသိလို႕ 

သံေယာဇဥ္ငါျဖစ္မိတာ 

 ေစာလြန္းတယ္မဆိုလို

 မင္းလမ္းမင္းသြားလို႕ 

ငါ့တည္းထဲဘဲက်န္လည္း 

 ငါ့အမွား  မင္းအမွန္ 

အယူခံမလိုဘူး ။

အမွားနဲ႕ပုစ ၦာ ႏွစ္

ေမ့ဖို႕ႀကိဳးစား      ငါရင္ထဲက

စိတ္မဲ့ရက္          ေသႏိုင္စြမ္းသမွ်

ဒီအျဖစ္ေတြ      ငါ   ေမ့   မယ္။

။

။

ဘဝနဲ႕ရင္းခဲ့အခ်စ္ေတြ        ေနာက္ဆံုးက်

အဆံုးသတ္ခဲ့တဲ့         အခ်စ္ေရ

ဘာေၾကာင့္မင္း    စြန္႕   ခြာ    ခဲ့။

။

။

ပူေလာင္တဲ့အေတြးေတြ

အခ်ိန္တိုင္းငါ့ကိုေပး ။

ကမ ၻာပ်က္ေန႕ေတြ

တစ္ေယာက္ထဲငါ့မွာေဟးးး ။

။

။..................။

မင္းမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္  ငါေနထိုင္ျခင္းက

အခ်စ္နဲ႕ဘဝအေၾကာင္းေတြ ငါစဥ္းစား

ငါ   မ   သိ။

နာက်ဥ္ေသာစိတ္မွာ  တစံုတခုမွားေနၿပီ။

ခံစားခ်က္ေတြ  ေသဆံုးလို႕ေနၿပီ။

။

။..................။

နင္ထြက္ခြာသြား  တဘက္စြန္းအရပ္ဆီ

ငါေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း

ရင္မွာေၾကကြဲျခင္း  ဒီဒါဏ္ရာေတြ

ငါ့ရင္ထဲအျပည့္ေလ ။

ငါမသိႏိုင္တဲ့   ကြာေဝးအခ်စ္ဆီ

နင္ပ်ံသန္းရင္း

ေမွ်ာ္လင့္တဲ့   ဒီဘဝေတြ

ျပန္မဆံုႏိုင္

တသက္လံုးဘဲ

တို႕   တ    ေတြ    ေဝးးးး။

 စိတ္မဲ့ရက္   ေသႏိုင္စြမ္းသမွ်
ဒီအျဖစ္ေတြ   ငါေမ့မယ္ ။
။....။
။.........။

အမွားနဲ႕ပုစ ၦာ တစ္

ေမွ်ာ္လင့္တိုင္းလဲ

မတူညီခဲ့တဲ့ဘဝက လက္ေတြ႕ေပါင္းစပ္ရန္မလြယ္

နင္မုန္းပစ္လိုက္ပါအခ်စ္

မဆံုမွန္းလဲသိလာတဲ့ တို႕ဘဝမွာ

ငါဆိုတာအရွံဳးေပးတတ္သူ။

။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ႕

အတူတူေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ လမ္းေလးအခုေတာ့ေလေၾကကြဲ

ေမွ်ာ္ေငးလို႕ၾကည့္ရံုေလး

ဘာမွမတတ္ႏိုင္ မင္းနဲ႕ငါ အေျခအေနအရေဝးရေတာ့မယ္

ျပင္ဆင္ခြင့္ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ။

။

ခါးသီးတဲ့အခ်စ္တခုကို

ႀကိဳးစားမင္းေမ့လိုက္ပါေတာ့ .............

နာၾကည္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႕

စီးဆင္းသြားမဲ့ မ်က္ရည္စက္နဲ႕အတူ

ငါဆိုတာ မင္းေမ့လိုက္ပါ

မဆံုႏိုင္တဲ့တို႕ရဲ႕တသက္တာ။

။

တကယ္ဆိုတို႕ေတြ

အရူးအမူး ခ်စ္ခဲ့သူပါ အခ်စ္ေရ

မေရရာ အားတင္းရင္း

ေမွ်ာ္လင့္ရရံုသာ   ဘဝေတြ

၊

တခ်ိန္ခ်ိန္ေဝးရအံုးမယ္  သိထားလည္း

ႀကိတ္မိွတ္ဟန္ေဆာင္ကာ  ေရွ႕ဆက္

၊

ေျပာရစ္ၾကဖူးတယ္ခ်စ္ရယ္

တခ်ိန္မွာတို႕   ေဝးရမယ္ .......

.....................................

........

..

အတင္းညိွယူ
တို႕ေတြရဲ႕သီအိုရီလား။

။ ။ ။ ။

ဆယ္စုႏွစ္ ရာစုႏွစ္

မေတြ႕မိလိုက္ယံုနဲ႕ အေရးႀကီးရသလိုဘဲ

မင္းကြဲျပားပံုနဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြသက္ဝင္ေနဆဲဘဲ

မင္းမရွိေတာ့ေပမယ့္ မင္းရွိတုန္းကလိုဘဲ

စိတ္မွာေျဖသိမ့္ခဲ့။

ခါးသီးခဲ့ေပမယ့္ အခုထက္ထိခ်ဳိၿမိန္ဆဲဘဲ

လြမ္းဆြတ္မူ႕ေတြအရင္အတိုင္းဘဲ

အခုထိငါ့တေယာက္ထဲ သတိရမူ႕ေတြနဲ႕

အသားက်လို႕ေနခဲ့ မင္းစိတ္နဲ႕အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနဆဲဘဲ

မင္းမသိေတာ့ေပမယ့္ မင္းသိဖို႕ခက္သလိုဘဲ

ဟိုးအရင္အတိုင္းဘဲကြယ္

ၿပီးဆံုးခဲ့ေပမယ့္ ခုထက္ထိဆိုေနတုန္းဘဲ

အလြမ္းနဲ႕ေရးတဲ့ ဒီသီခ်င္းဘဲ

ဆယ္စုႏွစ္ေတြတိုင္

အသက္ရွဴတိုင္းငါမင္းကိုမေမ့ႏိုင္

ေအာ္ .. မ.... ေမ့ .... ႏိုင္ ......

ဆယ္စုႏွစ္သစ္တမ္းခ်င္း

XMas တမ္းခ်င္း

ဒီဇင္ဘာေန႕ ၊ ၂၀၀၉ မွာလည္း

ကိုယ္ေရကံငယ္ ၊ ( ဒီဇင္ ) ဖယ္ေသာ္

ခမ္းဘံုဘဝ ၊ စိတၱဇေန႕

တသလြင့္ေမွ်ာ ၊ အေတာမသတ္

ခရစၥမတ္မွာ ၊ လိပ္ျပာမကပ္ဘူး။

နိမ့္တံုျမင့္တံု ၊ တေန႕ကုန္ၿပီ

ရက္မဟာလည္း ၊ တေယာက္ထည္းကိုယ္

နာက်ဥ္ႏွလံုး ၊ မခ်ိၿပံဳးႏွင္႕

လမ္းေဟာင္းမွာဘဲ ၊ တဝဲဝဲတည္း ။

စာနာသိထား ၊ အသင္အားလည္း

လိွဳက္လဲွေမးေဖာ္ ၊ မရွိေသာ္ကား

ဒီေနာင့္ရင္မွာ ၊ အၾကင္နာေတး

ငယ္ေဖာ္ေလးအား ၊ သယ္လာေပးသည္

ထားရက္ ပစ္ရက္ ၊ ေနရက္ေလျခင္း

ျငဴ စူကင္းေစ ၊ ဒီဇင္ဘာေတး

နားဆင္ေသာတ ၊ ေျဖသိမ့္ၾကေစ ။

Music Playlist at MixPod.com

တသလြင့္မိ ေနာင့္အသိဆီ

ေရမုဆိုး

အို ... တံငါ

ေလွဦးကရပ္ ၊ ေျခႏွင္႕ခတ္လို႕

ေဆာင္းကတစ္ဖက္၊ ေလွတစ္ခြက္ႏွင္႕

မိွတ္မသုန္တန္႕ ၊ ေလွာ္တက္ခတ္ကာ

ဝမ္းေရးတြက္မို႕၊ ငရဲလမ္းလည္း  .......   သြားရတယ္။

အို ....  တံငါ

မိုးယံမလင္း ၊ ၾကယ္ေရာင္ဆင္းနဲ႕

ေလွေပၚမွာအိပ္ ၊ တေရးမိွတ္၍

အိပ္ပ်က္ခါခါ ၊ ရိွပါေသာ္ျငား

ဇနီးသားနဲ႕၊ စီးပြားတက္ဖို႕

ေရၾကည္စိမ္းျမ ၊ ေနာင့္အလွဆီ

အားထည့္မာန္နဲ႕သြားရတယ္။

တို႕ေပါင္

ဘြားဘြားနင္းဆန္႕၊ဆူးျပည့္လမ္းမွာ

ေျမးဖို႕ေဖးကူ၊ သူေပးထူေသာ

ၾကယ္စင္ကြန္းပတ္ (စ္) ၊ထိုဖိနပ္ႏွင္႕

လ်ားရွည္သြားခက္ ၊ ေလာကနက္ထဲ

ေျမးလူမမယ္ ၊ ယိမ္းကာသယ္ၿပီ

ဘြားဘြားေစာင့္လင့္ ၊ ႀကိဳေလမည္လား။

ဘြားဘြားသင္ၾကား ၊ ဆိုစကားလည္း

ေျမးအဖို႕ငွာ ၊ သင္ခန္းစာတည္း

ဘြားမဲ့တဲ့ေနာက္ ၊ ထပ္ထပ္ေခါက္ေတြး

တန္ဖိုးလည္းသိ ၊ ၾကားခ်င္မိသည္

အခြင့္တဖန္ ၊ ႀကံဳအံုးမည္လား။

ေလာကဓံၿငိဳး ၊ ေသလုဆိုးပါေစ

ဘဝေနညီ ၊ သုညဆီမွ

အေျခတိုးျမင့္ ၊ က်န္ေကာင္းသင့္ေအာင္

ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ ၊ တုၿပိဳင္ေတာ့သည္

ဇာနည္သတၱိ ၊ ရွိခ်င္မိျငား

ဘြားဘြားလိုျပဳ ၊ တုႏိုင္မည္လား။

လြင့္ေမွ်ာလွိဳင္းထန္ ၊ အထီးက်န္တိုင္း

ဘဝဒဏ္ျပည့္ ၊ မ်က္ရည္စို႕တိုင္း

ထည္လဲဒုကၡ ၊ ဆံုႀကံဳရတိုင္း

တမ္းတဟစ္ေခၚ ၊ ေမွ်ာ္မည္သာတည္း

ဘြားဘြားေသြးလို  ရဲပါမည္လား။

ဘြားဘြားအတြက္သားသားရဲ႕ဆုပါ။

ဝဲ့ငယ္

၁၁.၉.၈၇ တြင္၊ေလာကထဲသို႕

လူငယ္တစ္ေယာက္၊ထြန္းေပါက္ခဲ့၏

ေအာင္ျမင္ခရီး၊ပန္းတိုင္ႀကီးသို႕

သူ႕လမ္းသူထြင္၊ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြား

ငယ္ေသာသားသည္၊မ်ဳိးေဆြမ်ားတြက္

ႀကြားဝင့္ဂုဏ္ရည္၊တင့္ခဲ့ေပတည္း။

ငယ္ေသာ္ကသား၊ႀကီးေသာ္အားဟု

ဝ့ံၾကြားမိဘ၊ဆိုႏိုင္ၾကၿပီ။

သဘင္သည္လမ္း၊သူခက္လွမ္းစဥ္

မ်က္မျမင္ဘဲ၊ညီေထြလိုက္ေလ်ာ

မိဘေဇာႏွင္႕၊ကိုယ့္သားထြန္းေပါက္

ေျမေတာင္ေျမွာက္ထား၊မိဘတို႕အား

ခါအားေလ်ာ္ညီ၊လုပ္ေၾကြးၿပီတည့္

ဤသည္လူမယ္၊ေမာင္သားငယ္အား

မ်ဳိးေကာင္းသားလို႕၊ဆိုႏိုင္ၾကၿပီ။

ဝပ္တြားရိုေသ၊အစ္ကိုေတြအား

ခ်စ္ထားစိတ္ျဖဴ၊ကူညီလွဴ၍

ေၾကာက္မရႊံသား၊ဦးထိပ္ထားလ်က္

ၿမဲၿမံခ်စ္ခင္၊ေပ်ာ္ရႊင္ေစေသာ

ထိုညီငယ္အား၊အစ္ကိုတို႕က

ဝ့ံၾကြားညီကို၊ဆိုႏိုင္ၾကၿပီ

အစ္ကိုေတြခ်စ္ေသာညီငယ္ေလး။

အေဖအေမခ်စ္ေသာညီငယ္ေလး။

အယ္သားငယ္ေရ...... ကိုကို..ငယ့္ ကို ခ်စ္တယ္...

ဝဲ့ညီ

၇.၉.၈၅..၊ေလာကထဲသို႕

ညီလတ္သားျမတ္၊ထြန္းေပါက္ခဲ့၏

ႀကီးကိုရိုေသ၊ငယ္ကိုသနား

ညီနဲ႕ကိုၾကား၊ဗ်ာမ်ားတတ္သူ

စိတ္မွာတမူ၊ထူးတဲ႕လူသို႕

ဂြမ္းႏွယ္ရင္ဘတ္၊သူရိွခဲ့၏

ဒါကေမဖို႕၊ေဖအဖို႕ႏွင္႕

ကိုဖို႕ညီဖို႕၊ပါးၿမဲလက္ေဆာင္

သူျပန္ခရီး၊ၾကည္ႏူးေစတတ္

ဤညီလတ္ကို၊ကိုမ်ားညီမ်ား

ေဖေမမ်ားက၊ဆိုကုန္ၾကၿပီ

ဘက္ညီလူသား၊ၿပိဳင္စံရွားတည္း။

အစ္ကိုေဖးမ၊ညီကိုတြဲထား

သူ႕လက္မ်ားသည္၊သက္လံုးညီေစ

မိသားစုထဲ၊မယိုင္လဲေအာင္

အိမ္တြင္းသူႀကီး၊သူျပဳစည္း၍

မ်ဳိးဂုဏ္ကိုထိန္း၊သူ႕သမိုင္းအား

စံမီလူသား၊ညီ့စိတ္ထားဟု

အမ်ဳိးမ်ားက၊ဆိုႏိုင္ၾကၿပီ

ကိုတို႕ညီတို႕၊ေဖေမတို႕၏

ခ်စ္ေသာညီလတ္ျဖစ္ေပတည္း။

မ်ဳိးေဆြခ်စ္ေသာညီလတ္တည္း။

ညီညီေရ...ကိုကို ညီ့ ကိုခ်စ္တယ္.....

ေမြ႕ႏွင္႕ဖ

ကိုးလလြယ္ထား၊ဒုကၡမ်ားေတာင္

အျပံဳးမပ်က္၊ရင္ေသြးသက္ကို

ခ်စ္ႀကည္ယုယ၊၁၁.၉.၈၃ မွ

ေလာကအလယ္၊အယ္ကိုသားႀကီး

အယ္ညီလူလတ္၊သားငယ္လူေထြး

ဖြားေျမွာက္ေစသည့္၊ေမြးသမိခင္

ေကြ်းဖခင္အား၊စိတ္မွာမွန္းရည္

လက္ဆယ္ျဖာမိုး၊ရိွခိုးပါ၏

ေက်းဇူးရွင္ေဖေဖနဲ႕ေမေမ။

ရင္ေသြးလူမယ္၊ထြန္းဖို႕ရြယ္၍

ဒုကၡႏြံခက္၊ခြန္းမ်ဳိသိပ္လွ်က္

သံုးဆယ္ႏွစ္ႀကာ၊ဥစၥာမွီးသည့္

သားမ်ားအေမ၊ေကြ်းေဖေဖအား

ကိုယ္ခ်င္းစာသိ၊သားငိုမိ၏

ေႀကြးသစ္ေႀကြးေဟာင္း၊ႏွစ္ခါေလာင္းကို

သားတို႕တဖန္၊ဆပ္ရေစလို႕

လက္ဆယ္ျဖာမိုး၊ရွိခိုးပါ၏

ေက်းဇူးရွင္ေဖေဖနဲ႕ေမေမ။

လိူက္လိူက္လွဲလွဲ၊ျပံဳးျပံဳးေပ်ာ္ေပ်ာ္

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊သားတို႕အားႏွင့္

သက္ေတာင့္သက္သာ၊ေနႀကပါေတာ့

မ်ဳိးဂုဏ္ျမင့္ေႀကာင္း၊လႊဲလက္ေျပာင္း၍

တဖန္သားတို႕၊ႀကိဳးပါရေစ

သားတို႕ခ်စ္ေသာေဖေဖနဲ႕ေမေမ။