ဘဲတစ္ေကာင္ရဲ႕ဟာသ

☼... လႈိင္းလံုးႀကီးေတြ ရိုတ္ခတ္ဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    ငါ့အေမြးေတာင္ပံ၊ ငါ့ၿခံဳလႊာေတြ ေရာ္ရင့္လို႕ အရင္လို ေတာက္ေျပာင္မႈ မရွိေတာ့ဘူး ။ 

☼... လႈိင္းလံုးႀကီးေတြၾကား ကူးခတ္ဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    ငါ့ေျခေထာက္ေတြ စုတ္ၿပဲလို႕ လႈိင္းႀကီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္အန္တုဖို႕ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ 

 ☼... လႈိင္းေတြလည္းၾကမ္း သမုဒၵရာအလယ္ကိုလည္း ေရာက္ေနခဲ့ေတာ့    ငါခိုနားရမယ့္ ကမ္းစပ္ရယ္ အရမ္းေဝးလြန္းလို႕ လွမ္းေတာင္မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။

 ☼... ေမြးရပ္ေရေျမကေန လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြမက္ရင္း ထြက္ခြာလာခဲ့ေတာ့   အခုလိုညစဥ္တိုင္း ႏိႈပ္စက္တဲ့အိမ္မက္ဆိုးေတြရယ္ ေျခာက္ျခားလြန္းလို႕   ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမအိပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ 

 ☼... အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ႕ ေဝးကြာ တစ္ေကာင္ထဲေနခဲ့ေတာ့ ငါ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြလွမ္းေတြ႕တဲ့အခါ  ႏႈတ္ဆက္ရမယ့္ငါ့ဘာသာစကားရယ္ 

ႏႈတ္ဖ်ားကေတာင္ထြက္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... တစ္ေကာင္ထဲေနရဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့  ေလလႈိင္းၾကားထဲက   ေမေမ့အသံေတာင္မွ   ေႏြးေထြးမႈကို မခံစားမိႏိုင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... တစ္ေကာင္ထဲေနခဲ့ရဖန္မ်ားလာခဲ့ေတာ့    အေပါင္းအေဖာ္ေတြကိုသတိရတိုင္း ငါ့ေရွ႕က ခလုပ္ပါတဲ့ မွန္သားျပင္ေပၚမွာ ရွာေဖြေနမိတာ  ၾကာလာေတာ့ ငါခ်စ္တဲ့ ငါ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြကို  သူတို႕တေတြရွိေနတဲ့  မွန္သားျပင္ႀကီးေလာက္  သံေယာဇဥ္မရွိေလေတာ့ဘူး  ။

 ☼... အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ မက ေကာင္းကင္ေပၚကပါ  ငါးဘက္ငါးတန္ ေရေတြစီးဝင္ၾကေတာ့    အခုငါကူးခပ္ေနတဲ့ေရျပင္ဟာ  ၿငိမ္သက္မႈေတြ စိုးစိငယ္မွ်ကို ဘယ္လိုမွမရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး  ။ 

 ☼... ေမာပန္းႏြမ္းလွ်စြာ ကူးခတ္ဖန္မ်ားလာေတာ့မွ    စိမ့္စမ္းေရေတြနဲ႕ တည္ၿငိမ္လန္းဆန္းေနတဲ့  ငါ့ရဲ႕ေမြးေျမ ကန္ေရျပင္ငယ္ေလးဆီ  အေျပးျပန္  ကူးခပ္ခ်င္ပါၿပီ   ။ 

 ☼... ေၾသာ္ ....  ေတာင္ပံက်ဳိးပဲ့  ေျခေထာက္ရယ္က်ဳိးပဲ့ေနၿပီ  ဒီဒဏ္ရာ အနာေတြရယ္ ကုလို႕မေပ်ာက္ႏိုင္ၿပီမို႕  ေသရမယ္သာ လြတ္လမ္းမျမင္ေတာ့ ။ အထိအရွ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕   ေမေမ႕ရင္ခြင္မွာ ထာဝရ အိပ္ေတာ့မယ္  ။

 ☼... ေၾသာ္ .... ငါ့ခမွ်ာ ရီစရာပဲ ... ခ်စ္သူေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ေန႕မွာမွ ....  ခ်စ္ၾကသူမ်ားရဲ႕ေန႕  ၊ သူတို႕ေတြ ေပ်ာ္ပါေစေၾကာင္းေတာင္းဆုေပးဖို႕ စကားလံုးမဲ့ၿပီေကာ ။  ...... ။

ရက္ေသ ႏွင္းဖံုး ေနာင့္ႏွလံုးအိမ္

အဏုျမဴလက္နက္ စြမ္းအင္ထက္လည္း
    မဖက္ျပိဳင္ရာ စိတ္ကသာ၏
   လွ်ပ္၀ါမိုးၾကိဳး  လွ်င္တန္ခိုးလည္း
   တူနိုင္းဆိုင္လာ  စိတ္ကသာ၏
   ေထြေထြစြမ္းျခင္း ထိုစိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ စမ္းေရပမာ နွင့္ ၊ ပမာနိူင္းဆို မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုစမ္းေရမွာ ခန္းတတ္လို႔ ။

   မဟာသမုဒ္  နက္လွဟုတ္လည္း
   မယုတ္မွန္စြာ  စိတ္ကသာ၏
   ၀ါေယာအနွံ ့  ပ်ံ ့သည္ထက္လည္း
   ကဲတက္သခ်ၤာ  စိတ္ကသာ၏
    ေထြေထြစြမ္းျခင္း ထိုစိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ လစႏၵာနွင့္ ၊ ပမာနိူင္းဆို ၊ မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုစႏၵာ တိမ္လႊာ လႊမ္းတတ္လို႔ ။

   မဟာပထ၀ီ  ေလးသည္ထက္လည္း
   စီးသည္ခ်ိန္မွာ  စိတ္ကသာ၏
   စြမ္းပါဘိျခင္း  သည္စိတ္မင္းလည္း
   ႏွလံုးေစရာ သူ႕ဆီသာသို႕

   သည္ခ်စ္ေမတၱာ ၊ ပန္းေရႊၾကာနွင့္ ပမာနိူင္းဆို ၊ မေျပာလိုဘူး ၊ ထိုပန္းေရႊၾကာ ႏြမ္းတတ္လို႔ ။

   လူရည္ညံ့ညံ့  ငေၾကာက္ရြံ ့၏
   ေနာက္တြန္႕စြဲသံုး  သည္းနွလံုး၀ယ္
   အရႈံးကိုပင္
   ေပးခ်င္ဆက္ဆက္  ဦးေခါင္း၀ွက္သည္
   ငွက္ကုလားအုပ္  မႈိင္ကုပ္ကုပ္တည့္ ။
   ေနမင္းအရွိန္ ႏွလံုးအိမ္ျဖင့္ ၊ ႏွင္းပြင့္ေဝသီ ခ်စ္ကြ်န္းဆီသို႕

   အပူရုပ္ႏွင့္ လႊမ္းအုပ္ကာဆို ၊ မသြားလိုဘူး ၊ စႏိုးရုပ္ကေလး အရည္ေပ်ာ္မွာစိုးတတ္လို႕ ။

။။။

 ။

ေရဆန္အလွဆီ..

ဘဝဆိုတည္း ၊ ထိုေလွႀကီးကို 

 မိုင္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ၊ ဖရီးသံုးကာ 

ေမ်ာကာစုန္ဆင္း ၊ ေလွာ္ခတ္ျခင္းမဲ့ 

 အေကြ႕အေကာက္ ၊ ဒိုက္ပံုေတာပံု 

 ရႊံ႕အိုင္အစံု ၊ ေရေမွာ္ေတာၾကား 

 ေရာက္ေသာ္ျငားလည္း ၊ ေလွေလွာ္တက္မ 

 တစ္ခ်က္ကယ္ေသာ္ ၊ ငါမေလွာ္ခဲ့မိဘူး...။ 

 ခုမ်ားက်ေသာ္ ၊ ဘဝေရဆန္ 

 မာယာခက္ထန္ ၊ ခရီးဆန္မွ 

 ေရစုန္တုန္းက ၊ မွတ္သားမဲ့စြာ 

 သတိမပါ၍ ၊ လမ္းေပ်ာက္လုလု 

မွန္းရမ္းအန္တု ၊ ခရီးအခုမွာ 

 အားကုန္စိုက္ထုတ္ ၊ တြန္းထိုးကုတ္ခဲ 

 ေခြ်းသံရဲရဲျဖင့္ ၊ အတင္းေလွာ္ခတ္ 

 ဆန္တက္အပ္လည္း ၊ ရြက္ကယ္မႏိုင္ 

 တက္မခိုင္ေတာ့ဘူး ၊ ေလွအိုယိုရြဲ႕ 

 ဖာတရာေထး ၊ ယဲ့ယဲ့ေလးျဖင့္  

 မႏိုင္သည့္ဝန္ ၊ လြင့္ကာသြန္လို႕ 

 ေရဆန္အဆံုး ၊ ေလွာ္ရအံုးမည္ ...။ 

 ႏွလံုးတည္ရာ ၊ မွန္းျမင္ကာျဖင့္ 

တစိုက္မတ္မတ္ ၊ မေလွာ္ဝံ့ၿပီ 

 ေကြ႕သင့္ ေကာက္သင့္ ၊ က်န္တာျမင္ထား 

 ငါ့အိမ္မက္မွာ ၊ (ငါ)ေတြသာမ်ားရင္ 

 ေရဆန္ေလွာ္သား ၊ ခရီးဆံုးမွာလား 

 ........

 ရြက္အိုတစ္ရြက္ ၊ တက္တိုတစ္လက္ 

 ခုမ်ားငါ့ဆီ ၊ က်န္ေနေသး၍ 

 ေရဆန္အလွဆီ ေလွာ္ရအံုးမည္ ။

 ရြက္အိုဘယ္ေတာ့  တပ္ရပါ့ ၊ 

 တက္တိုဘယ္ေတာ့  ခတ္ရပါ့ ၊ 

 ပဲ့ကိုင္မွာဘယ္ေတာ့  ရပ္ရပါ့ ... 

 ေၾသာ္ ...... 

 ခရီးေတာ့ ...  တစ္ဝက္က်ဳိးၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေလ ... ။

ေရၿခံေမာင္

ေရျပင္ထက္ ေမ်ာလြင့္ရာ    ကၽြန္းဆီ  

 ညင္သာတဲ့ လွဳိင္း နဲ႕အတူ   ေမာင္လွမ္း 

 ပီတိဖံုး အၿပံဳးကို ဆင္ျမန္းလာ 

ေရာင္နီဦး အရိပ္က    ျဖာဆင္း 

ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ ၾကည္ႏူး       ေမွ်ာ္ေငးရင္းခံစား 

 ရင္မွာပီတိ  အလင္းတန္းတခုထက္  ပိုမရည္ ရြယ္ 

 ေရၿခံခင္း   ပန္းေပါင္းစံု    ေဝသီ  

ေလလာခိုက္  ယိမ္းႏြဲ႕ကာ  ေပ်ာ္ျမဴး 

 လည္တိုင္ေလး ေစာင္းငဲ့   ယိုင္လဲကာ 

ေမာင္လာတဲ့ လမ္းေလးဆီ ေမွ်ာ္မွန္း 

မင္းတို႕ေစာင့္ေမွ်ာ္ေလေတာ့     သခင္မအားေစာင့္လင့္ႀကိဳေတာ့ 

 မယ္သခင္မ ဆႏၵ ျပည့္ဖို႕ထက္   ပိုမရည္ရြယ္ 

ေလေျပထဲ  ပ်ံသန္းကာ ေမာင့္ဆီ 

ကုေဋတန္တဲ့  ေျခလွမ္းႏွင့္အတူ မယ္လွမ္း 

ရင္ခုန္တဲ့ စည္းခ်က္တို႕  ၿပိဳလဲကာ 

ၾကာျဖဴတပြင့္  ကမ္းလင့္လို႕ ေမာင္ေပး 

မင္းလွေစဖို႕  မင္းလွေစေတာ့ 

ရင္မွာ ဒီဆႏၵ တခုထက္   ပိုမရည္ရြယ္ 

 ပန္ဆင္လိုက္ မင္းအတြက္  ဒီပန္းေတြ 

ဆံႏြယ္ နဲ႕ ထံုးဖြဲ႕ေႏွာင္လို႕ 

 ထာဝစဥ္ အၿမဲ  ေမႊးရနံ သင္းေစ 

 ၾကည္လင္လန္းဆန္း   ႏြမ္းမသြားေစဘူး 

 ႏူးညံစြာခံစား     မင္းလွေစသား 

 တကယ္ပါ   ဒီ ဆႏၵ တခုထက္  ပိုမရည္ရြယ္ 

 ၾကာတိုင္ရိုး   ဆစ္ကာ  ႀကိဳးသီ 

 ၾကည္လင္တဲ့ အၿပံဳးနဲ႕  ဆင္ေပး 

လည္တိုင္ထက္  စမ္းေရတစက္  ယိုစီးလာ 

 ေငြလမင္း  အရိပ္က  ျဖတ္သန္း 

 ႏူးညံစြာ ခိုနား   အိမ္မက္လွေစသား 

 ယံုၾကည္မူ႕  တခုထက္  ပိုမရည္ရြယ္ 

 ပန္းေမႊ႕ရာထက္  အိပ္စက္ပါ   ခန္းေဆာင္မွာ

 အပူအပင္ကင္း  မေမာပန္းေစဖို႕ 

သာယာလွပတဲ့    ေရၿခံေလးမွာ 

 တံတိုင္းပန္း  ၿခံခတ္လို႕  ေႏြးေထြးေစၿပီး 

 မယ္  စိတ္ခ်ေနေလေတာ့    ပန္းမ်ားပြင့္ေစဖို႕ 

 တာဝန္တရပ္   ထမ္းရြက္ဖို႕ထက္   ပိုမရည္ရြယ္ 

  ဝိုးတဝါး ကဗ်ာ တပိုင္းတစ 

ဒီ ေရၿခံေလးမွာ  က်က်န္ရစ္ေသာ္

 ပန္းမ်ားအရွင္ မယ္သခင္  သိေစ 

အေရာင္မစြန္းထင္   သံေယာဇဥ္ဟု......

ရက္ ေသ

အမည္းေရာင္ရိုက္ခ်က္မ်ားနဲ႕ငါ့ကို     အနီေရာင္မိုးေကာင္းကင္ဆီမွ 

 ကမ ၻာေျမေပၚၿပိဳလဲက်ေစခဲ့ၿပီ

 ေႏြးေထြးတဲ့     ေနာက္ဆံုးမ်က္ရည္စေတြကို  

 ငါ့လက္ထဲမွာတင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားရင္းနဲ႕ရယ္ ေလ

 ေျမျပင္ေပၚၿပိဳလဲက်တုန္း  အနီေရာင္ရဲ႕အပိုင္းအစေတြနဲ႕ 

အခ်ိန္ေတြေလာင္ကၽြမ္းအၿပီးမွာ

 အေဖဆီကအေမႊရလိုက္တဲ့   ဒီေလာကႀကီးကို  ငါမုန္းတီးတတ္လာခဲ့ေပါ့ 

 အေဝးဆံုးကငါ့ဆီလြင့္ပ်ံလာဆဲ    ရိုင္းစိုင္းတဲ့ေန႕ရက္မ်ားမွာ 

  နာက်ည္းျခင္းအျပည့္ေလာကလူသားေတြက   ငါ့ကိုသားေကာင္ပမာ 

ငါ့ ကံတရားရဲ႕မ်က္ႏွာမလွပႏိုင္မွေတာ့ 

 ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ  ငါသက္ျပင္းရွည္ႀကီးသြားခ်လိုက္ေတာ့မယ္ 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕နီးလို႕လာတဲ့  ေအးစက္စက္ေခါင္းေလာင္းသံဟာ 

 အရာရာကိုေဖာက္ခြဲခဲ့လို႕ 

ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႕အစာအိမ္တို႕ရဲ႕ေတာင္းတမူ႕ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕မလြယ္မွေတာ့ 

ကမ ၻာေျမရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႕ဆီသို႕ငါလွမ္းေတာ့မယ္ 

 ကြယ္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႕  ငါ့ကိုၾကည့္ကာ အျပစ္ဖြဲ႕ခဲ့လို႕ 

 မုိး အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား     အရိွန္အဟုန္နဲ႕ျပင္းစြာ 

အျဖဴေရာင္ေရစီးမ်ားအျဖစ္စီးေစဖို႕

ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့  ငါ့စကားသံနဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ေရးဖြဲ႕လိုက္တာ 

 ဥစၥာမဲ့စြာ  ငါ့ရင္ထဲမွာ  အထီးက်န္ျခင္းနဲ႕သာက်န္ေတာ့တာ 

ေကာင္းကင္ရဲ႕အစြန္းက  ငါညီးျငဴ ေအာ္ကာၿပိဳလဲက်ခဲ့တဲ့  

ဒဏ္ရာအျပည့္ေတြနဲ႕ ဒီညမွာ    ငါေသသြား  ဘာထူးအံုးမလဲ  

အားလံုးနဲ႕အဆံုးသတ္မယ္ဆိုမွ      အဆိုးမ်ားကဟားတိုက္ရီေနတာ

 ႀကိမ္စာေတြသင့္ ငါ့အျဖစ္ရယ္လို႕ 

 ဝမ္းနည္းပက္လက္  ခြန္အားမဲ့ေနသူရယ္ေလ 

တျဖည္းျဖည္းျခင္းနီးကပ္လာတဲ့  အဆံုးသတ္ခ်ိန္ထိတိုင္ 

အမွန္တရားကို  ငါျငင္းပယ္  အရႊဲ႕တိုက္ခ်င္ေနမိတယ္

 အႀကိမ္တိုင္း  ငါ စားသံုးေနက်      အသိခက္တဲ့ ပုစ ၦာေတြ ၊

အလိုဆႏၵေတြျပင္းျပတဲ့ ကစားဝိုင္းရဲ႕  အညစ္အေၾကးေတြ ဟာ

ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္တစံုလို   ငါ့ရဲ႕ ေစာင္းႀကိဳးကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္တာ

အရာရာဟာ ၿပီးျပည့္စံုစြာ ပ်က္စီးသြားၿပီေကာ

 ႏူးညံသိမ္ေမႊ႕ရံု  မ်က္ဝန္းတစံုရယ္ 

 လွပေသသပ္ပန္း  ေသြးႏုတ္ခမ္းရယ္ 

ေရႊေရာင္ခ်ယ္ထား   ေငြအေရျပားရယ္ 

ငါမက္ေမာခဲ့ဖူးၿပီးခဲ့ပါၿပီ ။

သံေယာဇဥ္ႀကိဳး

ငါ့ခေရာင္းလမ္းငါတိုး  

 ငါ့ႏွင္းဆီငါပ်ဳိးခဲ့တာ  

ငါကဆိုးသတဲ့လား။

 ငါ့အခ်စ္လမ္းငါသြား 

 ငါ့သံေယာဇဥ္ငါထားခဲ့တာ

 ငါကမွားသတဲ့လား။ 

ငါ့မွဳိင္း ငါမိ 

 ငါ့အသိငါရွိခဲ့တာ 

 ဘာသတိမွမလို 

 ငါ့စိတ္ငါသိလို႕ 

ငါ့အခ်စ္နဲ႕ ငါေမာတာ 

 ငါအလြယ္ေျပာတယ္လို႕ 

 မင္းထင္စရာမလို  

မင္းလမ္းကိုငါသြား 

 ငါ့လမ္းကိုမင္းေလွ်ာက္ 

ဘာမွေတြးေၾကာက္စရာမလို 

 ငါ့ကိုယ္ငါဒူးေထာက္

 မင္းေရွ႕မွာေရာက္ေနလို႕

မင္းေခါင္းငံုခိုင္းလည္းရတယ္ 

မင္းစိတ္ကိုငါသိလို႕ 

သံေယာဇဥ္ငါျဖစ္မိတာ 

 ေစာလြန္းတယ္မဆိုလို

 မင္းလမ္းမင္းသြားလို႕ 

ငါ့တည္းထဲဘဲက်န္လည္း 

 ငါ့အမွား  မင္းအမွန္ 

အယူခံမလိုဘူး ။

မယ္...ေျဖပါကြယ္

သံေယာဇဥ္ေတြယွက္ေႏွာ      အခ်စ္ရဲ႕သေဘာဆိုတာ

မယ္ ဘယ္လိုေျဖမလဲ      ေနာင့္  စိတ္မေနာကေျပာၾကည့္မယ္

 မယ္ နားလည္ဖို႕ရႊယ္ 

အမွားဘယ္ေလာက္နဲ႕မ်ား     အေမးပုစ ၦာေျဖရွင္းကာထားမွ 

 အမွန္တရားေတြရဲ႕အား     ေနာင့္  ကိုယ္တြင္းမွာ မ်ားႏိုင္မွာလဲကြယ္ 

သစၥာတူယွဥ္ကာ     ခ်စ္ၾကရာေသာအခါရယ္ 

 တဦးနဲ႕တဦးခြင့္လႊတ္ျခင္းမ်ားနဲ႕သာရယ္ 

 ခ်စ္အဓိပၸါယ္     ခြဲျခားနားလည္မွ   မွန္မယ္ 

ခိုင္ၿမဲစြာ   မယိုင္မလဲကာ     ပိုင္ၿမဲေနမွ 

 သစၥာရယ္  မျပယ္တယ္    ရာသက္လံုးဖို႕ကြယ္  

အခ်စ္ရယ္       အမုန္းရယ္   

အျပစ္ရယ္      အရွုံးရယ္ဟာတကယ္ 

 သံသရာနယ္မွာ     အဖန္တရာက်ယ္စြာ 

မဆံုေတြ႕ႏိုင္ဘူးကြယ္     ခက္ခဲလွတယ္ 

 ဒီအသိတရားနဲ႕ရယ္     ယံုၾကည္ၿမဲေလမွ 

 ေပ်ာ္ရႊင္မွု႕မ်ားစြာရယ္      ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္လိမ့္မယ္....မယ္ရယ္ 

 အစဥ္တြဲကာ   ႏြဲပါ    မခြဲခ်င္တယ္ 

 အခ်စ္စိတ္ႏိုမ့္ပါးခိုက္ဝယ္     ပ်ားတကာတဖြယ္ 

ခ်ဳိျမျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ရယ္      ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္တယ္ 

 မုန္းျပန္ရင္ေတာ့လည္း     အခ်စ္ရဲ႕အက်ဳိးပါေစကြယ္ 

 အျမစ္လိုဘဲ   တစ္ဆစ္ပိုကဲ   ကုတ္တြယ္လွ်က္ပါဘဲ 

 မယ့္  အလိုသေဘာနဲ႕ရယ္     မေတြးယူေလပါနဲ႕ ...မယ္

 ခါးတမာႏွယ္     ေပးကာကူေနမတဲ့လားကြယ္ 

 ခ်စ္မေျပႏိုင္တယ္     သူခိုင္းေစသမွ်မွာရယ္ 

 ေနာင့္   က်င္လည္ေနရပါလိမ့္မယ္ 

 ဘယ္ေလာက္အမုန္းေတြနဲ႕မ်ား     ေနာင့္   စစ္စီရင္ခင္းကာထားမွ 

 မယ့္  အခ်စ္စစ္ေတြရဲ႕တရား     ေနာင့္   ရင္တြင္းမွာထားႏိုင္မွာလဲ...မယ္ 

 မယ္  ေျဖလွည့္ပါကြယ္။ 

 စာၾကြင္း။     ။ သံုးႏွစ္ေလာက္အခ်ိန္ယူထားရတဲ့ ဒီစာသားကို  သံုးမိနစ္ရဲ႕တဝက္ေလာက္နဲ႕  

ၿပီးစလြယ္မဖတ္ပါနဲ႕လား...မယ္ရယ္......... :D ..။

ေႏြ အ လြမ္း

 

........................မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္ေနရတာ   ဟိုး..အေဝးက     နီညိဳတကြက္၊ ျဖဴတကြက္ နဲ႕ရယ္

မႏိုမ့္ မျမင့္ အဲဟိုေတာင္တန္းႀကီးကို ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ပါဘဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေငးၾကည့္မိၿပီးသားရယ္။

သူ႕အလွက စိတ္ကို မဖမ္းစားႏိုင္ေလေတာ့   ၾကည့္ေနရက္နဲ႕ဘဲ    မျမင္တခ်က္   ျမင္တခ်က္ ရယ္ေလ။

အဲဒီအခိုက္အတန္႕မွာရယ္     တခ်က္ကေလး  သတိဝင္လာတယ္ဆိုရင္ဘဲ 

ေငးၾကည့္ေနရာက   ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို   အတင္းလႊဲလိုက္မိပါရဲ႕ ။     မ်က္ေတာင္တခ်က္ပုတ္အခတ္မွာ    ေပ်ာ္စရာႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ေမြးရပ္ေျမဆီက   အေငြ႕အသက္ရယ္က ထင္းထင္းႀကီးရယ္   တဒဂႍ    ေလာက္ပါဘဲ  လြမ္းစရာရယ္ေလ ။     ...........

............. ........  အဲဒီတုန္းကေပါ့     ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္လို႕ အေဖ၊ အေမ တို႕  မ်က္ခံုးလွဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္          ( ေက်ာင္းပိတ္ၿပီဆိုရင္ေဆာ့လြန္းလို႕ေလ :lol: )      အဘိုး က သားကို သူ႕ ေနတဲ့ရြာ  လိုက္ခဲ့ ဖို႕ေခၚတယ္။  ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္းရယ္ ။      ပညာေရးရယ္ေၾကာင့္  မသက္သာလို႕တာ  ေမြးရပ္ေျမနဲ႕ ခြဲခဲ့ရတာရယ္ ။     သားသား လိုက္မွာေပါ့ ဘိုးဘိုးရယ္  ဆယ္ခါျပန္ေတာင္  လိုက္ခ်င္ရဲ႕ လို႕   ။   ..............

.....................  ၿမိဳ႕ကေနထြက္ခြာလို႕     ေခ်ာင္းကေလးအဆံုး မွာ    က်ယ္ျပန္႕တဲ့ အင္းေရျပင္က်ယ္ႀကီးက     သားသားကိုဆီးႀကိဳလို႕ရယ္ ။  (ခေလးငယ္ဘဝနဲ႕ဆိုရင္တစ္ႏွစ္တာ ဆိုတာသိပ္ရွည္ၾကာခဲ့ေလသလားရယ္မသိ )        ေရျပင္က်ယ္ႀကီးကိုၾကည့္ရင္း    ငါခြဲသြားမိရက္တယ္    နင္လြမ္းမ်ားေနလား   ဆိုတဲ့အေတြးမ်ဳိးနဲ႕ေလ မ်က္ရည္ကတစမ္းစမ္းရယ္ သားသားငိုမိတာေပါ့။    ေမာ္ေတာ္ဘုတ္  ရဲ႕ ေလွဦး    ဘိုးဘိုးေဘးမွာထိုင္ရင္း  ဟိုး  ဝိုင္းပတ္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းဆီက   ေစတီျဖဴျဖဴေလးဆီမွ   အၾကည့္ကိုလြဲဖယ္ရင္း    ဘိုးဘိုးကိုစပ္စုေတာ့မလို႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့   

.....  သားသား ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာသိသြားတယ္ ။  ဘိုးဘိုး လိုဘဲ   သား ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို 

လက္ဖဝါးခ်င္းကပ္ခါ    ၾကာဖူး လိုပံုသ႑ာန္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႕   ဟိုးအေဝးက  ထံုးျဖဴျဖဴေစတီေလးဆီ  

တည့္တည့္မ်က္ႏွာမူရင္း    ဦးခိုက္ကန္ေတာ့ လိုက္လို႕ရယ္ ။      ဘိုးဘိုးရယ္ေလ  ..သာဓု....သာဓု......သာဓု .....  လို႕  ျပံဳးရယ္စြာနဲ႕   သားကို ေႏြးေထြးစြာဆိုရင္း   သားရဲ႕ဦးေခါင္းကို ညင္ညင္သာသာ သပ္ေပးရွာတယ္။

  ဘိုးဘိုးကို  သား အၾကာႀကီး  ေငးလို႕ၾကည့္မိတယ္ ။   ဇရာရဲ႕ ႏိုပ္စက္မူ႕ေတြေၾကာင့္ေလ  ဘိုးဘိုးရဲ႕မ်က္ဝန္းဟာ  ညိဳမွိဳင္းေနပါလ်က္က   သားကိုၾကည့္ခါ  သူစကားေျပာလိုက္တိုင္း  

သူ႕မ်က္ဝန္းထဲမွာ  အေရာင္ေတြလင္းလက္သြားတတ္တာ  သားအၿမဲေတြ႕ေနက်ရယ္ .... ။  

ဒီေရျပင္ႀကီးရယ္ ၊  ဘိုးဘိုးရယ္  ၊ သားသားရယ္     ၊ ဒီေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ခံစားခ်က္ရယ္    ေတြကတစ္ႏွစ္မွာရယ္တစ္ခါရင္းႏွီးေနက် ။         

.................... စားလက္စမုန္႕ေလးေတြကို     ေလေပၚပစ္ေျမွာက္ကာ    သနားစရာဇင္ေယာ္ေလးေတြကို  

အစာေကၽြးရင္း   သား   ေပ်ာ္လို႕မဆံုးဘူး ။   ဟိုဖက္ေျပးလိုက္  ေလွဦးကိုျပန္ေျပးလာလိုက္နဲ႕    ေရျပင္ေပၚ တက္လာတဲ့  ေရာင္စံု ငါးကေလးေတြကို   ၾကည့္ရတာလဲအေမာ  ။    ခင္စရာေကာင္းတဲ့     ေရျခံေမာင္    

ဦးေလးေရလုပ္သားေတြကို    လက္ကေလးျပကာျပကာနဲ႕   တာ့တာ    ႏုတ္ဆက္ရင္းေပ်ာ္လို႕ရႊင္လို႕   ။    

လွိဳင္းေပၚမွာ လူးလြန္႕ေနတဲ့   ေဗဒါ ပင္ ေလးေတြကို     ဘိုးဘိုး မသိခင္အခိုက္   ေလွနံေဘးမွာ 

လက္တဘက္တြဲခ်ကာ   လွမ္းကာလွမ္းကာဆြဲလိုက္နဲ႕  အေပ်ာ္လြန္  လို႕ရယ္ေပါ့ ။  

....................  ဘီလူးေခ်ာင္း လမ္းမႀကီး ရဲ႕  ေဟာ္ဟိုဖက္မွာ      ဘိုးဘိုးရဲ႕အိမ္ကို    လွမ္းေတြ႕ေနရၿပီ ။    

    တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္း   လွတယ္ ။   စုလဲ့ မြန္းရႊန္း ေတြနဲ႕   ဘိုးဘိုးရဲ႕အိမ္ဟာ   သစ္သားေတြနဲ႕  

ေဆာက္ထားတဲ့  ေရွးေဟာင္းအိမ္ႀကီးေပါ့  ။ ေခ်ာင္းရဲ႕အေကြ႕အေရာက္      ေရျပင္ နဲ႕ အိမ္အခင္းၾကားမွာ မည္းနက္ေနတဲ႕  ပ်ဥ္းကတိုးတိုင္ေျခရင္းကို   လွမ္းျမင္ေနရၿပီ ။          အိမ္ရဲ႕အမိုးကေတာ့   

သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ အေပၚမွာ  ဝါးကပ္ထရံ ေတြကိုအကြက္ရိုက္ထား တာ ။  သဘာဝကေပးတဲ့  အဲယားကြန္း      အိမ္ႀကီးေပါ့  ။    ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့  ဘိုးဘိုးရဲ႕ေရွး အိမ္ႀကီးေပၚမွာေတာ့    အျပံဳးေတြနဲ႕ 

ဆီးႀကိဳေနတဲ့  ဘြားဘြားရယ္ေလ   အိမ္ေရွ႕  တံခါးဝမွာ   လက္ရယ္လွမ္းထားလို႕ ။                             ေမာ္ေတာ္ ေပၚကေန 

ဆင္းတာနဲ႕  တခါထဲဘဲ   ဘြားဘြားရဲ႕လွမ္းထားတဲ့  သူ႕ရဲ႕လက္ကိုခိုကာ   ရင္ဘတ္ႀကီးဆီခိုဝင္             ဘြားဘြားရဲ႕ ပါးျပင္ကို  သားသား တအားနမ္းရွိက္လိုက္ေတာ့တာ   ။

 .

.

.

PS..;.  ဘြားဘြားရဲ႕ေရးဟန္ေတြ  သား  ေရးၾကည့္တယ္ ။ :lol: ..

XMas တမ္းခ်င္း

ဒီဇင္ဘာေန႕ ၊ ၂၀၀၉ မွာလည္း

ကိုယ္ေရကံငယ္ ၊ ( ဒီဇင္ ) ဖယ္ေသာ္

ခမ္းဘံုဘဝ ၊ စိတၱဇေန႕

တသလြင့္ေမွ်ာ ၊ အေတာမသတ္

ခရစၥမတ္မွာ ၊ လိပ္ျပာမကပ္ဘူး။

နိမ့္တံုျမင့္တံု ၊ တေန႕ကုန္ၿပီ

ရက္မဟာလည္း ၊ တေယာက္ထည္းကိုယ္

နာက်ဥ္ႏွလံုး ၊ မခ်ိၿပံဳးႏွင္႕

လမ္းေဟာင္းမွာဘဲ ၊ တဝဲဝဲတည္း ။

စာနာသိထား ၊ အသင္အားလည္း

လိွဳက္လဲွေမးေဖာ္ ၊ မရွိေသာ္ကား

ဒီေနာင့္ရင္မွာ ၊ အၾကင္နာေတး

ငယ္ေဖာ္ေလးအား ၊ သယ္လာေပးသည္

ထားရက္ ပစ္ရက္ ၊ ေနရက္ေလျခင္း

ျငဴ စူကင္းေစ ၊ ဒီဇင္ဘာေတး

နားဆင္ေသာတ ၊ ေျဖသိမ့္ၾကေစ ။

Music Playlist at MixPod.com

တသလြင့္မိ ေနာင့္အသိဆီ

ကေလးကဗ်ာ

လဲၿပိဳကာရံွဳး ၊ အတိတ္ဆံုးခ်ိန္

ေဝဝါးေမွးမွိန္ ၊ က်ဆံုးခ်ိန္မွာ

ငါ့လိုၿပိဳသူ  ၊ မင္းလာထူၿပီး

မင္းလက္ႏွင့္ဆက္ ၊ ငါ့အသက္ကို

တျပန္သက္ဝင္ ၊ ေတာက္ပေစရင္း

ငါဆိုစကား ၊ သည္းခံနာရင္း

လေရာင္ပမာ ၊ အလင္းေပးရွာ၏ ။
ဤေသာေၾကာင့္

အိမ္မက္ေတြေျခာက္ ၊ လမ္းေတြေပ်ာက္တဲ့

ေန႕ရက္ကယ္ေဝး ၊ ၾကာႏွယ္ေအးၿပီ ။

ဖန္ဆင္းေပးအပ္ ၊ ဘဝျမတ္မွာ

အားငယ္စိတ္ေဆြး ၊ ခ်န္ကာေျပးၿပီ ။

ေသြးပ်က္ခမန္း ၊ ဆူးျပည့္လမ္းမွာ

မွန္းရည္ပန္းတိုင္ ၊ ငါေတြ႕ႏိုင္ၿပီ ။

လမ္းဆံုမွာရပ္ ၊ မဆံုးျဖတ္စဥ္

မင္းညႊန္တဲ့လမ္း ၊ ငါေလ်ာက္လွမ္းၿပီ ။

သို႕ေပလည္း

ၾကယ္လိုမိွတ္တုတ္တလွည့္တည္း ။

တို႕ေပါင္

ဘြားဘြားနင္းဆန္႕၊ဆူးျပည့္လမ္းမွာ

ေျမးဖို႕ေဖးကူ၊ သူေပးထူေသာ

ၾကယ္စင္ကြန္းပတ္ (စ္) ၊ထိုဖိနပ္ႏွင္႕

လ်ားရွည္သြားခက္ ၊ ေလာကနက္ထဲ

ေျမးလူမမယ္ ၊ ယိမ္းကာသယ္ၿပီ

ဘြားဘြားေစာင့္လင့္ ၊ ႀကိဳေလမည္လား။

ဘြားဘြားသင္ၾကား ၊ ဆိုစကားလည္း

ေျမးအဖို႕ငွာ ၊ သင္ခန္းစာတည္း

ဘြားမဲ့တဲ့ေနာက္ ၊ ထပ္ထပ္ေခါက္ေတြး

တန္ဖိုးလည္းသိ ၊ ၾကားခ်င္မိသည္

အခြင့္တဖန္ ၊ ႀကံဳအံုးမည္လား။

ေလာကဓံၿငိဳး ၊ ေသလုဆိုးပါေစ

ဘဝေနညီ ၊ သုညဆီမွ

အေျခတိုးျမင့္ ၊ က်န္ေကာင္းသင့္ေအာင္

ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ ၊ တုၿပိဳင္ေတာ့သည္

ဇာနည္သတၱိ ၊ ရွိခ်င္မိျငား

ဘြားဘြားလိုျပဳ ၊ တုႏိုင္မည္လား။

လြင့္ေမွ်ာလွိဳင္းထန္ ၊ အထီးက်န္တိုင္း

ဘဝဒဏ္ျပည့္ ၊ မ်က္ရည္စို႕တိုင္း

ထည္လဲဒုကၡ ၊ ဆံုႀကံဳရတိုင္း

တမ္းတဟစ္ေခၚ ၊ ေမွ်ာ္မည္သာတည္း

ဘြားဘြားေသြးလို  ရဲပါမည္လား။

ဘြားဘြားအတြက္သားသားရဲ႕ဆုပါ။