ဘဝဆိုတည္း ၊ ထိုေလွႀကီးကို
မိုင္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ၊ ဖရီးသံုးကာ
ေမ်ာကာစုန္ဆင္း ၊ ေလွာ္ခတ္ျခင္းမဲ့
အေကြ႕အေကာက္ ၊ ဒိုက္ပံုေတာပံု
ရႊံ႕အိုင္အစံု ၊ ေရေမွာ္ေတာၾကား
ေရာက္ေသာ္ျငားလည္း ၊ ေလွေလွာ္တက္မ
တစ္ခ်က္ကယ္ေသာ္ ၊ ငါမေလွာ္ခဲ့မိဘူး...။
ခုမ်ားက်ေသာ္ ၊ ဘဝေရဆန္
မာယာခက္ထန္ ၊ ခရီးဆန္မွ
ေရစုန္တုန္းက ၊ မွတ္သားမဲ့စြာ
သတိမပါ၍ ၊ လမ္းေပ်ာက္လုလု
မွန္းရမ္းအန္တု ၊ ခရီးအခုမွာ
အားကုန္စိုက္ထုတ္ ၊ တြန္းထိုးကုတ္ခဲ
ေခြ်းသံရဲရဲျဖင့္ ၊ အတင္းေလွာ္ခတ္
ဆန္တက္အပ္လည္း ၊ ရြက္ကယ္မႏိုင္
တက္မခိုင္ေတာ့ဘူး ၊ ေလွအိုယိုရြဲ႕
ဖာတရာေထး ၊ ယဲ့ယဲ့ေလးျဖင့္
မႏိုင္သည့္ဝန္ ၊ လြင့္ကာသြန္လို႕
ေရဆန္အဆံုး ၊ ေလွာ္ရအံုးမည္ ...။
ႏွလံုးတည္ရာ ၊ မွန္းျမင္ကာျဖင့္
တစိုက္မတ္မတ္ ၊ မေလွာ္ဝံ့ၿပီ
ေကြ႕သင့္ ေကာက္သင့္ ၊ က်န္တာျမင္ထား
ငါ့အိမ္မက္မွာ ၊ (ငါ)ေတြသာမ်ားရင္
ေရဆန္ေလွာ္သား ၊ ခရီးဆံုးမွာလား
........
ရြက္အိုတစ္ရြက္ ၊ တက္တိုတစ္လက္
ခုမ်ားငါ့ဆီ ၊ က်န္ေနေသး၍
ေရဆန္အလွဆီ ေလွာ္ရအံုးမည္ ။
ရြက္အိုဘယ္ေတာ့ တပ္ရပါ့ ၊
တက္တိုဘယ္ေတာ့ ခတ္ရပါ့ ၊
ပဲ့ကိုင္မွာဘယ္ေတာ့ ရပ္ရပါ့ ...
ေၾသာ္ ......
ခရီးေတာ့ ... တစ္ဝက္က်ဳိးၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေလ ... ။
