Monday, 22 February 2010

ရက္ ေသ


အမည္းေရာင္ရိုက္ခ်က္မ်ားနဲ႕ငါ့ကို     အနီေရာင္မိုးေကာင္းကင္ဆီမွ 
 ကမ ၻာေျမေပၚၿပိဳလဲက်ေစခဲ့ၿပီ
 ေႏြးေထြးတဲ့     ေနာက္ဆံုးမ်က္ရည္စေတြကို  
 ငါ့လက္ထဲမွာတင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားရင္းနဲ႕ရယ္ ေလ

 ေျမျပင္ေပၚၿပိဳလဲက်တုန္း  အနီေရာင္ရဲ႕အပိုင္းအစေတြနဲ႕ 
အခ်ိန္ေတြေလာင္ကၽြမ္းအၿပီးမွာ
 အေဖဆီကအေမႊရလိုက္တဲ့   ဒီေလာကႀကီးကို  ငါမုန္းတီးတတ္လာခဲ့ေပါ့ 

 အေဝးဆံုးကငါ့ဆီလြင့္ပ်ံလာဆဲ    ရိုင္းစိုင္းတဲ့ေန႕ရက္မ်ားမွာ 
  နာက်ည္းျခင္းအျပည့္ေလာကလူသားေတြက   ငါ့ကိုသားေကာင္ပမာ 
ငါ့ ကံတရားရဲ႕မ်က္ႏွာမလွပႏိုင္မွေတာ့ 
 ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ  ငါသက္ျပင္းရွည္ႀကီးသြားခ်လိုက္ေတာ့မယ္ 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕နီးလို႕လာတဲ့  ေအးစက္စက္ေခါင္းေလာင္းသံဟာ 
 အရာရာကိုေဖာက္ခြဲခဲ့လို႕ 
ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႕အစာအိမ္တို႕ရဲ႕ေတာင္းတမူ႕ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕မလြယ္မွေတာ့ 
ကမ ၻာေျမရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႕ဆီသို႕ငါလွမ္းေတာ့မယ္ 

 ကြယ္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႕  ငါ့ကိုၾကည့္ကာ အျပစ္ဖြဲ႕ခဲ့လို႕ 
 မုိး အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား     အရိွန္အဟုန္နဲ႕ျပင္းစြာ 
အျဖဴေရာင္ေရစီးမ်ားအျဖစ္စီးေစဖို႕
ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့  ငါ့စကားသံနဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ေရးဖြဲ႕လိုက္တာ 
 ဥစၥာမဲ့စြာ  ငါ့ရင္ထဲမွာ  အထီးက်န္ျခင္းနဲ႕သာက်န္ေတာ့တာ 

ေကာင္းကင္ရဲ႕အစြန္းက  ငါညီးျငဴ ေအာ္ကာၿပိဳလဲက်ခဲ့တဲ့  
ဒဏ္ရာအျပည့္ေတြနဲ႕ ဒီညမွာ    ငါေသသြား  ဘာထူးအံုးမလဲ  
အားလံုးနဲ႕အဆံုးသတ္မယ္ဆိုမွ      အဆိုးမ်ားကဟားတိုက္ရီေနတာ
 ႀကိမ္စာေတြသင့္ ငါ့အျဖစ္ရယ္လို႕ 
 ဝမ္းနည္းပက္လက္  ခြန္အားမဲ့ေနသူရယ္ေလ 

တျဖည္းျဖည္းျခင္းနီးကပ္လာတဲ့  အဆံုးသတ္ခ်ိန္ထိတိုင္ 
အမွန္တရားကို  ငါျငင္းပယ္  အရႊဲ႕တိုက္ခ်င္ေနမိတယ္

 အႀကိမ္တိုင္း  ငါ စားသံုးေနက်      အသိခက္တဲ့ ပုစ ၦာေတြ ၊
အလိုဆႏၵေတြျပင္းျပတဲ့ ကစားဝိုင္းရဲ႕  အညစ္အေၾကးေတြ ဟာ
ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္တစံုလို   ငါ့ရဲ႕ ေစာင္းႀကိဳးကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္တာ
အရာရာဟာ ၿပီးျပည့္စံုစြာ ပ်က္စီးသြားၿပီေကာ

 ႏူးညံသိမ္ေမႊ႕ရံု  မ်က္ဝန္းတစံုရယ္ 
 လွပေသသပ္ပန္း  ေသြးႏုတ္ခမ္းရယ္ 
ေရႊေရာင္ခ်ယ္ထား   ေငြအေရျပားရယ္ 
ငါမက္ေမာခဲ့ဖူးၿပီးခဲ့ပါၿပီ ။

Sunday, 14 February 2010

သံေယာဇဥ္ႀကိဳး



ငါ့ခေရာင္းလမ္းငါတိုး  
 ငါ့ႏွင္းဆီငါပ်ဳိးခဲ့တာ  
ငါကဆိုးသတဲ့လား။

 ငါ့အခ်စ္လမ္းငါသြား 
 ငါ့သံေယာဇဥ္ငါထားခဲ့တာ
 ငါကမွားသတဲ့လား။ 

ငါ့မွဳိင္း ငါမိ 
 ငါ့အသိငါရွိခဲ့တာ 
 ဘာသတိမွမလို 

 ငါ့စိတ္ငါသိလို႕ 
ငါ့အခ်စ္နဲ႕ ငါေမာတာ 
 ငါအလြယ္ေျပာတယ္လို႕ 
 မင္းထင္စရာမလို  

မင္းလမ္းကိုငါသြား 
 ငါ့လမ္းကိုမင္းေလွ်ာက္ 
ဘာမွေတြးေၾကာက္စရာမလို 

 ငါ့ကိုယ္ငါဒူးေထာက္
 မင္းေရွ႕မွာေရာက္ေနလို႕
မင္းေခါင္းငံုခိုင္းလည္းရတယ္ 

မင္းစိတ္ကိုငါသိလို႕ 
သံေယာဇဥ္ငါျဖစ္မိတာ 
 ေစာလြန္းတယ္မဆိုလို

 မင္းလမ္းမင္းသြားလို႕ 
ငါ့တည္းထဲဘဲက်န္လည္း 
 ငါ့အမွား  မင္းအမွန္ 
အယူခံမလိုဘူး ။

Monday, 8 February 2010

မယ္...ေျဖပါကြယ္

သံေယာဇဥ္ေတြယွက္ေႏွာ      အခ်စ္ရဲ႕သေဘာဆိုတာ
မယ္ ဘယ္လိုေျဖမလဲ      ေနာင့္  စိတ္မေနာကေျပာၾကည့္မယ္
 မယ္ နားလည္ဖို႕ရႊယ္ 
အမွားဘယ္ေလာက္နဲ႕မ်ား     အေမးပုစ ၦာေျဖရွင္းကာထားမွ 
 အမွန္တရားေတြရဲ႕အား     ေနာင့္  ကိုယ္တြင္းမွာ မ်ားႏိုင္မွာလဲကြယ္ 


သစၥာတူယွဥ္ကာ     ခ်စ္ၾကရာေသာအခါရယ္ 
 တဦးနဲ႕တဦးခြင့္လႊတ္ျခင္းမ်ားနဲ႕သာရယ္ 
 ခ်စ္အဓိပၸါယ္     ခြဲျခားနားလည္မွ   မွန္မယ္ 
ခိုင္ၿမဲစြာ   မယိုင္မလဲကာ     ပိုင္ၿမဲေနမွ 
 သစၥာရယ္  မျပယ္တယ္    ရာသက္လံုးဖို႕ကြယ္  
အခ်စ္ရယ္       အမုန္းရယ္   
အျပစ္ရယ္      အရွုံးရယ္ဟာတကယ္ 
 သံသရာနယ္မွာ     အဖန္တရာက်ယ္စြာ 
မဆံုေတြ႕ႏိုင္ဘူးကြယ္     ခက္ခဲလွတယ္ 
 ဒီအသိတရားနဲ႕ရယ္     ယံုၾကည္ၿမဲေလမွ 
 ေပ်ာ္ရႊင္မွု႕မ်ားစြာရယ္      ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္လိမ့္မယ္....မယ္ရယ္ 

 အစဥ္တြဲကာ   ႏြဲပါ    မခြဲခ်င္တယ္ 
 အခ်စ္စိတ္ႏိုမ့္ပါးခိုက္ဝယ္     ပ်ားတကာတဖြယ္ 
ခ်ဳိျမျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ရယ္      ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္တယ္ 
 မုန္းျပန္ရင္ေတာ့လည္း     အခ်စ္ရဲ႕အက်ဳိးပါေစကြယ္ 
 အျမစ္လိုဘဲ   တစ္ဆစ္ပိုကဲ   ကုတ္တြယ္လွ်က္ပါဘဲ 
 မယ့္  အလိုသေဘာနဲ႕ရယ္     မေတြးယူေလပါနဲ႕ ...မယ္
 ခါးတမာႏွယ္     ေပးကာကူေနမတဲ့လားကြယ္ 

 ခ်စ္မေျပႏိုင္တယ္     သူခိုင္းေစသမွ်မွာရယ္ 
 ေနာင့္   က်င္လည္ေနရပါလိမ့္မယ္ 
 ဘယ္ေလာက္အမုန္းေတြနဲ႕မ်ား     ေနာင့္   စစ္စီရင္ခင္းကာထားမွ 
 မယ့္  အခ်စ္စစ္ေတြရဲ႕တရား     ေနာင့္   ရင္တြင္းမွာထားႏိုင္မွာလဲ...မယ္ 
 မယ္  ေျဖလွည့္ပါကြယ္။ 


 စာၾကြင္း။     ။ သံုးႏွစ္ေလာက္အခ်ိန္ယူထားရတဲ့ ဒီစာသားကို  သံုးမိနစ္ရဲ႕တဝက္ေလာက္နဲ႕  
ၿပီးစလြယ္မဖတ္ပါနဲ႕လား...မယ္ရယ္......... :D ..။

Tuesday, 19 January 2010

ေႏြ အ လြမ္း

 
........................မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္ေနရတာ   ဟိုး..အေဝးက     နီညိဳတကြက္၊ ျဖဴတကြက္ နဲ႕ရယ္
မႏိုမ့္ မျမင့္ အဲဟိုေတာင္တန္းႀကီးကို ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ပါဘဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေငးၾကည့္မိၿပီးသားရယ္။
သူ႕အလွက စိတ္ကို မဖမ္းစားႏိုင္ေလေတာ့   ၾကည့္ေနရက္နဲ႕ဘဲ    မျမင္တခ်က္   ျမင္တခ်က္ ရယ္ေလ။
အဲဒီအခိုက္အတန္႕မွာရယ္     တခ်က္ကေလး  သတိဝင္လာတယ္ဆိုရင္ဘဲ 
ေငးၾကည့္ေနရာက   ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို   အတင္းလႊဲလိုက္မိပါရဲ႕ ။     မ်က္ေတာင္တခ်က္ပုတ္အခတ္မွာ    ေပ်ာ္စရာႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ေမြးရပ္ေျမဆီက   အေငြ႕အသက္ရယ္က ထင္းထင္းႀကီးရယ္   တဒဂႍ    ေလာက္ပါဘဲ  လြမ္းစရာရယ္ေလ ။     ...........
............. ........  အဲဒီတုန္းကေပါ့     ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္လို႕ အေဖ၊ အေမ တို႕  မ်က္ခံုးလွဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္          ( ေက်ာင္းပိတ္ၿပီဆိုရင္ေဆာ့လြန္းလို႕ေလ :lol: )      အဘိုး က သားကို သူ႕ ေနတဲ့ရြာ  လိုက္ခဲ့ ဖို႕ေခၚတယ္။  ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္းရယ္ ။      ပညာေရးရယ္ေၾကာင့္  မသက္သာလို႕တာ  ေမြးရပ္ေျမနဲ႕ ခြဲခဲ့ရတာရယ္ ။     သားသား လိုက္မွာေပါ့ ဘိုးဘိုးရယ္  ဆယ္ခါျပန္ေတာင္  လိုက္ခ်င္ရဲ႕ လို႕   ။   ..............
.....................  ၿမိဳ႕ကေနထြက္ခြာလို႕     ေခ်ာင္းကေလးအဆံုး မွာ    က်ယ္ျပန္႕တဲ့ အင္းေရျပင္က်ယ္ႀကီးက     သားသားကိုဆီးႀကိဳလို႕ရယ္ ။  (ခေလးငယ္ဘဝနဲ႕ဆိုရင္တစ္ႏွစ္တာ ဆိုတာသိပ္ရွည္ၾကာခဲ့ေလသလားရယ္မသိ )        ေရျပင္က်ယ္ႀကီးကိုၾကည့္ရင္း    ငါခြဲသြားမိရက္တယ္    နင္လြမ္းမ်ားေနလား   ဆိုတဲ့အေတြးမ်ဳိးနဲ႕ေလ မ်က္ရည္ကတစမ္းစမ္းရယ္ သားသားငိုမိတာေပါ့။    ေမာ္ေတာ္ဘုတ္  ရဲ႕ ေလွဦး    ဘိုးဘိုးေဘးမွာထိုင္ရင္း  ဟိုး  ဝိုင္းပတ္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းဆီက   ေစတီျဖဴျဖဴေလးဆီမွ   အၾကည့္ကိုလြဲဖယ္ရင္း    ဘိုးဘိုးကိုစပ္စုေတာ့မလို႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့   
.....  သားသား ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာသိသြားတယ္ ။  ဘိုးဘိုး လိုဘဲ   သား ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို 
လက္ဖဝါးခ်င္းကပ္ခါ    ၾကာဖူး လိုပံုသ႑ာန္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႕   ဟိုးအေဝးက  ထံုးျဖဴျဖဴေစတီေလးဆီ  
တည့္တည့္မ်က္ႏွာမူရင္း    ဦးခိုက္ကန္ေတာ့ လိုက္လို႕ရယ္ ။      ဘိုးဘိုးရယ္ေလ  ..သာဓု....သာဓု......သာဓု .....  လို႕  ျပံဳးရယ္စြာနဲ႕   သားကို ေႏြးေထြးစြာဆိုရင္း   သားရဲ႕ဦးေခါင္းကို ညင္ညင္သာသာ သပ္ေပးရွာတယ္။
  ဘိုးဘိုးကို  သား အၾကာႀကီး  ေငးလို႕ၾကည့္မိတယ္ ။   ဇရာရဲ႕ ႏိုပ္စက္မူ႕ေတြေၾကာင့္ေလ  ဘိုးဘိုးရဲ႕မ်က္ဝန္းဟာ  ညိဳမွိဳင္းေနပါလ်က္က   သားကိုၾကည့္ခါ  သူစကားေျပာလိုက္တိုင္း  
သူ႕မ်က္ဝန္းထဲမွာ  အေရာင္ေတြလင္းလက္သြားတတ္တာ  သားအၿမဲေတြ႕ေနက်ရယ္ .... ။  
ဒီေရျပင္ႀကီးရယ္ ၊  ဘိုးဘိုးရယ္  ၊ သားသားရယ္     ၊ ဒီေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ခံစားခ်က္ရယ္    ေတြကတစ္ႏွစ္မွာရယ္တစ္ခါရင္းႏွီးေနက် ။         
.................... စားလက္စမုန္႕ေလးေတြကို     ေလေပၚပစ္ေျမွာက္ကာ    သနားစရာဇင္ေယာ္ေလးေတြကို  
အစာေကၽြးရင္း   သား   ေပ်ာ္လို႕မဆံုးဘူး ။   ဟိုဖက္ေျပးလိုက္  ေလွဦးကိုျပန္ေျပးလာလိုက္နဲ႕    ေရျပင္ေပၚ တက္လာတဲ့  ေရာင္စံု ငါးကေလးေတြကို   ၾကည့္ရတာလဲအေမာ  ။    ခင္စရာေကာင္းတဲ့     ေရျခံေမာင္    
ဦးေလးေရလုပ္သားေတြကို    လက္ကေလးျပကာျပကာနဲ႕   တာ့တာ    ႏုတ္ဆက္ရင္းေပ်ာ္လို႕ရႊင္လို႕   ။    
လွိဳင္းေပၚမွာ လူးလြန္႕ေနတဲ့   ေဗဒါ ပင္ ေလးေတြကို     ဘိုးဘိုး မသိခင္အခိုက္   ေလွနံေဘးမွာ 
လက္တဘက္တြဲခ်ကာ   လွမ္းကာလွမ္းကာဆြဲလိုက္နဲ႕  အေပ်ာ္လြန္  လို႕ရယ္ေပါ့ ။  
....................  ဘီလူးေခ်ာင္း လမ္းမႀကီး ရဲ႕  ေဟာ္ဟိုဖက္မွာ      ဘိုးဘိုးရဲ႕အိမ္ကို    လွမ္းေတြ႕ေနရၿပီ ။    
    တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္း   လွတယ္ ။   စုလဲ့ မြန္းရႊန္း ေတြနဲ႕   ဘိုးဘိုးရဲ႕အိမ္ဟာ   သစ္သားေတြနဲ႕  
ေဆာက္ထားတဲ့  ေရွးေဟာင္းအိမ္ႀကီးေပါ့  ။ ေခ်ာင္းရဲ႕အေကြ႕အေရာက္      ေရျပင္ နဲ႕ အိမ္အခင္းၾကားမွာ မည္းနက္ေနတဲ႕  ပ်ဥ္းကတိုးတိုင္ေျခရင္းကို   လွမ္းျမင္ေနရၿပီ ။          အိမ္ရဲ႕အမိုးကေတာ့   
သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ အေပၚမွာ  ဝါးကပ္ထရံ ေတြကိုအကြက္ရိုက္ထား တာ ။  သဘာဝကေပးတဲ့  အဲယားကြန္း      အိမ္ႀကီးေပါ့  ။    ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့  ဘိုးဘိုးရဲ႕ေရွး အိမ္ႀကီးေပၚမွာေတာ့    အျပံဳးေတြနဲ႕ 
ဆီးႀကိဳေနတဲ့  ဘြားဘြားရယ္ေလ   အိမ္ေရွ႕  တံခါးဝမွာ   လက္ရယ္လွမ္းထားလို႕ ။                             ေမာ္ေတာ္ ေပၚကေန 
ဆင္းတာနဲ႕  တခါထဲဘဲ   ဘြားဘြားရဲ႕လွမ္းထားတဲ့  သူ႕ရဲ႕လက္ကိုခိုကာ   ရင္ဘတ္ႀကီးဆီခိုဝင္             ဘြားဘြားရဲ႕ ပါးျပင္ကို  သားသား တအားနမ္းရွိက္လိုက္ေတာ့တာ   ။
 .
.
.


PS..;.  ဘြားဘြားရဲ႕ေရးဟန္ေတြ  သား  ေရးၾကည့္တယ္ ။ :lol: ..




Sunday, 10 January 2010

အင္းေလး Inlay , Inle

ဘူမိေဗဒ ၊ ဆိုမိန္႕မွသည္
ထံုးေပ်ာ္ရာမွ ၊ အေျခစလို႕
ေပါက္ဖြားရွင္သန္ ၊ ေပ်ာ္ဝင္ကန္လား။
ႏွစ္ရွည္တိုက္စား ၊ သည္ေရအားႏွင့္
ခ်ဳိင့္ဝွမ္းထြင္ေပၚ ၊ ကန္ေရေပ်ာ္ကို
အဆိုတတိုင္ ၊ ထံုးေက်ာက္အိုင္လား။
သို႕တည္းမဟုတ္ ၊ အက္ေၾကာင္းႏွစ္စ
အလယ္မွသည္ ၊ ျပဳတ္ကာက်၍
ေရထုအိုင္ေတာ ၊ ျပတ္ေရႊ႕ေၾကာလား။
ဘယ္ပံုဘယ္သို႕ ၊ ဆိုျငားပါေစ
ငါခ်စ္တဲ့ေျမ ၊ ငါတို႕ေရသည္
ေရွးဘေဝသီ ၊ ႏွစ္သန္းခ်ီက
အေျခစတည္ ၊ ပထဝီခိုင္ခန္႕
ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ ၊ ရတနာအိုင္တည္း။။။
မွိဳင္းျပာညို႕ေညာ ၊ ေတာင္ျပာေက်ာလယ္
ၾကာျဖဴညိဳနီ ၊ ေရာင္စံုစီလို႕
ဘယ္မတုႏိုင္ ၊ ပန္းခ်ီမွိဳင္မည္
လွတယ္တင့္တယ္ ၊ ငါတို႕နယ္ကို
သုန္းမကြယ္ေရး ၊ ထိမ္းသိမ္းေပးရန္
သမိုင္းတာဝန္ ၊ တို႕ေက်ပြန္ေစ
တြဲလက္ညီထား ၊ တို႕နယ္သားေဆြ။။
။......။
တို႕အင္းေလးမွာ
ႏွစ္သန္းရာမွ ၊ ဖြားလာရျငား
မာန္ဟုန္ျပင္းတယ္ ၊ အိုင္က်ယ္တလွည့္
ထုထည္ေသးကာ ၊ ေရတိမ္ခါႏွင့္
ႏွစ္စံုအစ ၊ ႏွစ္ဘဝျဖင့္
က်င္ခဲ့ရျငား ၊ ကမ ၻာႏွင့္ခ်ီ
တည္တံေစေသာ ၊ ငါတို႕ကန္သည္
ေလာကဓံဆိုင္ ၊ ဘယ္မယိုင္ဘူး
တို႕အဖို႕ငွာ ၊ တုယူရာ၏
ဘဝစံုလင္ ၊ အင္းေရျပင္ကို
အရွည္တည္ေၾကာင္း ၊ က်န္ေကာင္းသင့္ေအာင္
တို႕မ်ားညီစြာ ၊ ထိန္းမည္နယ္သား။။
။...။
ေဗာရိႆတ္မည္ ၊ ၿမိဳ႕ေဟာင္းတည္ရာ
(ေယာင္ေဟြ႕)ေညာင္ေရႊမွသည္ ၊ ေလးမိုင္ကြာ၏
ကိုးရာခြန္ဆယ္ ၊ ဧကက်ယ္၍
က်ဳံးႏွင့္ၿမိဳ႕ရိုး ၊ ဝန္းကာၿဖိဳးသည္
ေကာ့ဆမ္ပီေခၚ ၊ ေကာသမ ၻီဟု
ေအဒီတေထာင္ ၊ သမိုင္းေဆာင္ယူ
ကေမ ၻာဇတိုင္း ၊ ဘုန္းခိုးရွိန္ဝါ
ထြန္းေတာက္ကာႏွင့္ ၊ ထြင္ခဲ့ဖူး၏ ။
ေအဒီခုႏွစ္ ၊ တစ္တစ္တစ္သံုး
ပုဂံျပည့္ရွင္ ၊ တန္ခိုးရွိန္ျဖင့္
ရန္သူတရုတ္ ၊ တိုက္ကာထုတ္၍
ရမၼဝတီ ၊ ၿမိဳ႕သစ္တည္သည္
ဘူမိနက္သန္ ၊ ေနရာမွန္ကား
ရြာမိုင္းေသာက္ႏွင့္ ၊ သလဲဦးၾကား
ေပပင္အေနာက္ ၊ ၿမိဳ႕တည္ေဆာက္၏
သမိုင္းစံုစြာ ၊ အိမ္ေတာ္ရာတည္း ။
ခုႏွစ္တိုက္စား ၊ ကာလၾကားမွာ
ေရျပင္က်ယ္စိမ့္ ၊ ဟဲဟိုးခ်ဳိင့္အိုင္
ဇရာအိုမင္း ၊ ၿပိဳကာဆင္းတယ္
ေရေဝါေတာင္ေပါက္ ၊ ၿပိဳထြက္ေရာက္ခ်ိန္
ေရလံုးလွိဳင္းဆင္ ၊ ေျပးကာဝင္သည္
ဟဲဟိုးသီေခါင္ ၊ အင္းေရေျပာင္ၿပီ
သဘာဝဆိုး ၊ ၾကမၼာမိုးေၾကာင့္
ေရျပင္လွိဳင္းေအာက္ ၊ စုန္းကာေရာက္ၿပီး
ရမၼဝတီ ၊ ေလ်ာင္းကာစက္၏
ေဆြးဖြယ္လြမ္းသီ ၊ ဒ႑ာရီတည္း
ထိုထိုသမိုင္း ၊ အရွိတိုင္းကို
တို႕မ်ားေဆြေတြ ၊ ေအာက္ေမ့ေထြေထြ
ထိန္းပါသိမ္းပါေစာင့္ေရွာက္ပါေလ .. တို႕ေဆြနယ္သား ။

အကယ္၍မ်ား ၊ အမွားပါလ်င္
ပညာႏိုမ့္ပါး ၊ ငါအယ္ကိုအား
ခြင့္လႊတ္သနား ၊ ေပးေစေၾကာင္းငွာ
အေဆြနယ္သား ၊ ပတ္စ္ထားေပးပါ။
။.....။
ဆက္ပါအံုးမည။္